ŽIVO BLATO DUBLJE OD VIJETNAMA, IRAKA I AVGANISTANA: Iranci otkrili šta će dogoditi ako SAD krenu u kopnenu ofanzivu

PROŠLI su meseci od početka američke i agresije cionističkog režima na Iran, ali Vašington i dalje nije ostvario nijedan od ciljeva kojima je opravdavao rat, stoji u analizi iranske agencije Mehr.

Foto: AI generated

Suprotno tvrdnjama Donalda Trampa, Sjedinjene Američke Države nisu uspele da unište iranski nuklearni program, nisu eliminisale raketne kapacitete zemlje, nisu ostvarile cilj smene režima, niti su oslabile Osovinu otpora. Umesto toga, rat koji je trebalo da primora Iran na brzo povlačenje razotkrio je neuspeh američkih političkih i vojnih procena.

Uprkos tim neuspesima, isti krugovi koji su podsticali Trampa da proširi rat sada ga ponovo guraju ka još opasnijoj fazi. Okupacioni cionistički režim i ratno nastrojena struja u Beloj kući i Kongresu najviše se zalažu za direktno uključivanje američkih kopnenih snaga. Međutim, kopnena invazija ne može nadoknaditi neuspehe prethodnih napada, već će samo proširiti razmere katastrofe za Sjedinjene Države.

Kopneni ulazak u Iran predstavljao bi novu kocku u kojoj bi se Vašington suočio sa ogromnom teritorijom, snažnim odbrambenim kapacitetima, nacionalnim otporom i mogućnošću širenja rata na čitav region. Takva agresija ne samo da neće doneti već propale američke ciljeve, već će američku vojsku uvući u iscrpljujući rat bez jasne izlazne strategije – sukob koji bi mogao da ponovi scenario Vijetnama, Iraka i Avganistana, ali u još dubljem i razornijem obliku.

Trampova nova kocka posle neuspeha strategije bombardovanja

Ratovi prelaze u fazu kopnenih operacija kada jeftiniji oblici ratovanja ne uspeju da ostvare političke i vojne ciljeve njihovih pokretača. Zbog toga se mogućnost kopnene invazije na Iran ne sme posmatrati kao znak američke snage, već kao priznanje strateškog neuspeha. Ta strategija se prethodnih meseci oslanjala na vazdušne udare, obaveštajne operacije, atentate, sabotaže i političko-ekonomski pritisak. Da su ti instrumenti bili dovoljni, Vašington nikada ne bi razmatrao ogromne troškove kopnenog rata.

Amerika i njeni saveznici započeli su rat sa jasnim ciljevima: uništenje iranskog nuklearnog programa, eliminacija raketnih i dronskih kapaciteta, slabljenje Osovine otpora, izazivanje unutrašnje nestabilnosti i, na kraju, primoravanje Islamske Republike na povlačenje ili čak promenu režima. Međutim, posle više meseci sukoba nijedan od tih ciljeva nije u potpunosti ostvaren. Upravo taj neuspeh naveo je pojedine ratno orijentisane krugove u Vašingtonu da na sto stave još opasniju i skuplju opciju.

Podršku širenju rata ne pruža samo cionistički režim. Uticajni lobiji koji podržavaju Izrael, poput AIPAC-a, godinama nastoje da američku spoljnu politiku usmere ka oštrijoj konfrontaciji sa Iranom. Uz njih, deo tvrdolinijaša u američkoj administraciji, pojedini članovi kabineta, senatori, kongresmeni i neokonzervativni analitički centri kontinuirano zagovaraju pojačavanje pritiska, pa čak i upotrebu vojne sile protiv Teherana. Za ovu koaliciju neuspeh bombardovanja nije razlog za okončanje rata, već opravdanje za prelazak u daleko rizičniju fazu.

Najveća greška ovih krugova jeste uverenje da veći stepen nasilja automatski povećava šanse za pobedu, iako iskustva poslednjih decenija pokazuju upravo suprotno. U Vijetnamu, Iraku i Avganistanu Sjedinjene Države su takođe imale apsolutnu vazdušnu nadmoć, najsavremeniju tehnologiju i ogromnu vojnu silu, ali to nije bilo dovoljno za ostvarenje političkih ciljeva. Ratovi se dobijaju kada se ispune politički ciljevi, a ne kada se samo poveća razorna moć oružja.

Ako bi Tramp, pod pritiskom domaćih ratno nastrojenih krugova, proizraelskih lobija i tvrdolinijaša u administraciji, odlučio da pokrene kopnenu invaziju na Iran, ušao bi u fazu čiji su rizici daleko veći, a troškovi mnogo teži od svih prethodnih etapa rata. Ta odluka ne bi ispravila prethodne neuspehe niti bi donela američke ciljeve, već bi Vašington gurnula u dugotrajan rat iscrpljivanja bez jasnog izlaza.

Postepeno iscrpljivanje invazionih snaga u ogromnoj geografiji Irana

Najveća greška zagovornika kopnenog rata protiv Irana jeste što geografiju te zemlje posmatraju samo kao linije na karti. Iran je ogromna, planinska država sa različitim klimatskim zonama, a svaka invaziona vojska bi se već u prvim fazama suočila sa ozbiljnim teškoćama. Planinski venci Zagrosa i Alborza, pustinjske oblasti, ograničeni prolazi, gusto naseljeni gradovi i velike udaljenosti između strateških centara značajno bi usporili napredovanje i učinili linije snabdevanja dugim i ranjivim.

Da bi nastavila operacije, američka vojska morala bi neprestano da doprema gorivo, municiju, hranu, opremu i pojačanja. Što bi dublje prodirala u unutrašnjost, to bi bilo teže obezbediti puteve, konvoje, skladišta i položaje. U takvim uslovima veliki deo američke vojne moći bio bi potrošen na odbranu već zauzetih teritorija i komunikacija, dok bi gubici u ljudstvu i tehnici vremenom rasli.

Ni vazdušna nadmoć ni najsavremenija tehnologija ne mogu rešiti taj problem, jer se kopneni rat ne vodi isključivo lovcima, raketama i satelitima. On zahteva stalno prisustvo vojnika, kontrolu puteva i obezbeđenje pozadine. Iran, sa druge strane, raspolaže organizovanim oružanim snagama, narodnim kapacitetima i iskustvom u asimetričnom ratovanju, što bi bojište pretvorilo u dugotrajan, rasuti i izuzetno skup sukob. Invazione snage bi se zato suočile ne sa jednom linijom odbrane, već sa višeslojnim i kontinuiranim otporom.

Vašington ne može računati ni na navodni raspad iranskog društva. Spoljna agresija često potiskuje unutrašnje podele i ujedinjuje različite društvene grupe u odbrani teritorijalnog integriteta zemlje. Čak ni kritičari vlasti ne moraju nužno podržati dolazak strane vojske ili pokušaj okupacije. Pretpostavka da bi stanovništvo dočekalo invazione snage kao oslobodioce mogla bi da ponovi istu pogrešnu procenu koju su SAD napravile uoči invazije na Irak.

Da bi sprečio kopnenu invaziju, Iran ne mora da porazi Ameriku u klasičnoj bici. Dovoljno je da onemogući Vašington da ostvari brzu, jeftinu i politički predstavljivu pobedu. Kako bi se rat odužavao, rasli bi gubici, finansijski troškovi, iscrpljenost vojske i politički pritisak unutar Sjedinjenih Država. Geografija Irana, višeslojni otpor i duge linije snabdevanja postepeno bi pretvorili invaziju u rat koji je mnogo lakše započeti nego okončati.

Živo blato dublje od Vijetnama, Iraka i Avganistana

Sjedinjene Države su i ranije započinjale ratove uz obećanja o brzoj pobedi, ali su se u Vijetnamu, Iraku i Avganistanu suočile sa potpuno drugačijom stvarnošću. U sva tri slučaja vojna nadmoć i napredna tehnologija nisu obezbedile trajnu političku pobedu. Američka vojska jeste uspevala da svrgne vlade i zauzme velike teritorije, ali nije mogla da uspostavi stabilan poredak u skladu sa sopstvenim ciljevima. Ratovi koji su trebalo da budu kratki i jeftini pretvorili su se u dugotrajne, skupe i iscrpljujuće sukobe.

Kopnena invazija na Iran mogla bi da stvori još težu situaciju, jer se Iran po veličini, broju stanovnika, odbrambenim kapacitetima i regionalnom položaju značajno razlikuje od Vijetnama, Iraka i Avganistana. To je velika država sa funkcionalnim državnim institucijama, organizovanim oružanim snagama i razvijenim raketnim i dronskim potencijalom. Istovremeno, nalazi se u središtu energetskih pravaca, američkih vojnih baza i osetljivih regionalnih žarišta, zbog čega bi svaki kopneni rat mogao da se proširi daleko izvan njenih granica.

U takvom scenariju Amerika se ne bi suočila samo sa gubicima na bojištu. Rast broja poginulih, sve veći vojni rashodi, potresi na energetskom tržištu, pritisak na regionalne saveznike i širenje nezadovoljstva unutar same zemlje postepeno bi slabili političku snagu američke vlade. Što bi rat duže trajao, jaz između proklamovanih ciljeva i stvarnih rezultata bio bi sve veći, a vlasti bi sve teže opravdavale nastavak sukoba pred sopstvenom javnošću.

Iskustva Vijetnama, Iraka i Avganistana pokazala su da američki neuspeh ne mora značiti poraz u pojedinačnoj bici. Ponekad se poraz ogleda u tome što je Vašington, posle godina ratovanja, hiljada poginulih i ogromnih troškova, primoran da se povuče bez ostvarenja svojih ključnih ciljeva. Iran bi, prema ovoj analizi, mogao da nametne sličan model iscrpljivanja, ali u daleko većim razmerama.

Zbog toga kopnena invazija na Iran ne bi predstavljala samo još jednu američku vojnu operaciju, već bi mogla da preraste u stratešku krizu čije bi posledice decenijama oblikovale unutrašnju i spoljnu politiku Sjedinjenih Država. Isti krugovi koji danas podstiču Trampa na širenje rata možda mogu da olakšaju početak invazije, ali neće biti u stanju da kontrolišu njen kraj. Ta kocka mogla bi da uvuče Ameriku u živo blato dublje, skuplje i razornije od Vijetnama, Iraka i Avganistana.

BONUS VIDEO: TEHERAN U PLAMENU: Snimci izraelskog i američkog reketiranja

Preporučujemo

Svet

0 0

ŠOK NA BLISKOM ISTOKU: Sirija potpisuje pakt sa Izraelom, a spore se oko teritorije

26. 07. 2026. u 16:43

Svet

0 0

BLISKI ISTOK NA IVICI NOVE ESKALACIJE: Izrael najavio širenje vojnih operacija

26. 07. 2026. u 16:16

Svet

0 0

PEZEŠKIJAN TRAŽI PRAVDU: Posle američkih udara stiže zahtev za međunarodnu istragu

26. 07. 2026. u 16:02

Svet

0 0

IRAN TVRDI: Naterali smo Ameriku da stane - posle dve noći sve se promenilo

26. 07. 2026. u 15:50

Ekonomija

Poslodavac može da pomeri već odobren godišnji odmor, ali samo pod ovim uslovima: Evo šta kaže zakon

2026-07-21 14:01:00

Svet

Razorno nevreme pogodilo Čile: Desetoro poginulih, hiljade pogođenih, u toku masovne evakuacije

2026-07-21 09:48:00

Pratite nas i putem iOS i android aplikacije